အင်တာဗျူး
အရပ်သားပြည်သူတွေကို မြို့တွင်းထဲ အတင်းအဓမ္မသွင်းပြီး ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ စစ်ကောင်စီထိန်းချုပ်ရာ စစ်တွေမြို့မှာ လူဦးရေသောင်းချီရှိနေပါသေးတယ်။
အဲဒီစစ်တွေမြို့ကပြည်သူတွေဟာ ကုန်စျေးနှုန်းကြီးမြင့်တာ၊ အလုပ်မကိုင်မရှိတာ၊ အကူအညီမရတော့တာမို့ အငတ်ဘေးနဲ့ ကြုံနေကြရတယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်။
အာဏာသိမ်းစစ်ကောင်စီဟာ ပြည်နယ်အစိုးရအဖွဲ့ရုံးနဲ့ဒေသကွက်ကဲမှုစစ် ဌာနချုပ်(ဒစက) အထိုင်ချထားပြီး အစိုးရအဖွဲ့ဝင်တွေနေထိုင်တဲ့ စစ်တွေမြို့ကို အဝင်အထွက်ပိတ်ထားပါတယ်။
စစ်တွေကနေ ရန်ကုန်သို့ လေယာဉ်နဲ့သွားလာနိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းသာ ဖွင့်ထားပြီးကုန်းလမ်း၊ရေလမ်းအားလုံးကို တင်းကြပ်ပိတ်ပင်ထားခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီစစ်တွေမြို့မှာစစ်ဘေးရှောင်တွေအပါအဝင်အရပ်သားပြည်သူတွေဟာအငတ်ဘေးနဲ့ရင်ဆိုင်နေကြရတယ်လို့ဆိုကြပါတယ်။
အဲဒီအကြောင်းတွေအပါအဝင် စစ်တွေမြို့အခြေအနေကို စစ်ဘေးရှောင်အမျိုးသမီးတွေက Border News Agency ကို ပြောပြထားပါတယ်။
စစ်တွေမြို့မှာ ဘယ်လိုအခြေအနေတွေရှိနေပါသလဲ။ ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေပါသလဲ။ စစ်ဘေးရှောင်အမျိုးသမီးက သူမတို့တွေ့မြင်ခံစားနေကြရတာတွေကို ပြောပြထားပါတယ်။
“ပစ်ခတ်တာတွေကနည်းနည်းပါးပါး။ ခုတော့အေးဆေးပါပဲ။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေဆိုရင်တော့အလှူရှင်တွေ ဘာတွေရှိရင် နို့ဆီဗူးငါးလုံးရတဲ့သူကရတယ်။ လေးလုံးရတဲ့သူကရတယ်။ တပတ်မှာ အဲဒီလိုသွားထုတ်ကြပါတယ်။
ထမင်းဆိုရင်လည်း ရပ်ကွက်တွေမှာသုံးရက်တခါ၊ လေးရက်တခါသုံးနာရီလောက်ဆိုရင် ထမင်းထုတ်တွေဝေပါတယ်။ ဟင်းနည်းနည်း၊ငါးနည်းနည်းနဲ့အဲဒီလိုပဲနှစ်သုတ်ခွဲနေကြပါတယ်။
အိမ်ခြေတွေလည်း တရာကျော်ရှိပါတယ်။ ကျောင်းပေါင်းလည်းငါးဆယ်နဲ့နှစ်ကျောင်းရှိပါသေးတယ်။
ပုံမှန်ကမရပါဘူး။ တခါတလေတော့ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လတိုင်းလတိုင်းမရပါဘူး။
အရင်တုန်းကဆိုရင်တော့ တကိုယ်ရည်သုံးပစ္စည်းတွေလည်းရပါတယ်။ထော က်ပံ့ကြေးငွေတွေလည်းရပါတယ်။ ဆန်တွေထုတ်ရင်လည်းပေးပါတယ်။ ခုတော့ပြတ်သွားပါတယ်။ အရင်တုန်းကလိုအဆင်မပြေတော့ပါဘူး။ လာပေးကြတဲ့လူတွေလည်း လာမပေးတော့ပါဘူး။ ဒုက္ခသည်တွေများသွားလို့ထင်ပါတယ် ။
တကိုယ်ရည်သုံးပစ္စည်းကတော့ သွားတိုက်တံတွေ၊သွားတိုက်ဆေးတွေ၊ဖိနပ်ကအစအကုန်ပါပါတယ်။ရတာတော့ တလ၊နှစ်လ၊သုံးလလောက်ပဲရှိပါသေးတယ်။တယောက်ကိုနှစ်လုံးကျဆန်တတောင်း၊ပိုက်ဆံနှစ်သောင်းစီပေးပါတယ်။
ဘယ်လိုစားနေကြမလဲ သူတခေါက်ကိုယ်တခေါက်အဲဒီလိုရှာစားကြရပါတယ်။မနက်စာစားရင် ညနေစာမစားရ၊ညနေစာစား မနက်စာမစားရ အဲဒီလိုပဲနေကြရပါတယ်။
အဆင်မပြေဆိုရင်တော့ ကျောင်းကအရှင်ဘုရားဆီက ဆန်တပြည်၊ နှစ်ပြည်အဲဒီလိုအလှူခံပါတယ်။
ကျွန်မတို့မှာမိသားစုတော့ဒီမှာဆိုလေးယောက်ရှိပါတယ်။အမေ့အသက်က တော့ခုနှစ်ဆယ်ခုနှစ်နှစ်တယောက်ပါပါတယ်။ အမျိုးသားကတော့လေးဆယ်နှစ်နှစ်၊ကျွန်မလည်းလေးဆယ်နှစ်နှစ်ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ်ရင်တပါးဝတ်ထားပါသေးတယ်။ သူကတော့ဆယ့်နှစ်နှစ်ပါ။ အဲဒီကိုယ်ရင်လေးတောင် ခုနေမကော င်းဖြစ်နေပါတယ်။ဆေးခန်းတွေပြမယ်ဆိုရင်တော့ အရင်ကဆိုကျောင်းမှာခုနှစ်ရက်မှာတခါကြက်ခြေနီအသင်းကရောက်ပါတယ်။ အလကားပါ။ သူတို့ရောက်တဲ့အချိန်နဲ့ဖျားနာတဲ့အချိန်ကကွက်တိမကျတော့အရေးပေါ်သွားမပြသေးတာပါ။သွားစာရိတ်တွေကတော့ကုန်ပါတယ်။ ဆေးခန်းသွားတာက တော့မကုန်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒါတွေနဲ့မသက်သာလို့အပြင်ကဆေးဝယ်တိုက်နေပါတယ်။
နေထိုင်ရေးကတော့အဆင်ပြေပါတယ် ။ခုလောလောဆယ်မှာတော့ ထင်းတွေကတော်တော်ရှားပါတယ်။ထမင်းတချ က်စာထင်းတစည်းကိုနှစ်ထောင်နဲ့လေးရာဖြစ်နေပါပြီ။နှစ်ထောင်နဲ့လေးရာ၊ သုံးထောင်နီးပါးထိဖြစ်ပြီး။ တပြည်လောက်ချက်ရင်သုံးထောင်လောက်ကုန်ပါတယ်။
ကျွန်မတို့ရွာတွေမှာဆိုအိမ်တွေမှာလူမရှိလို့ အိမ်တွေကဖြိုပြီးရောင်းတဲ့ဟာတွေပါ။ကျွန်မတို့ရွာကိုမသွားဖြစ်တာတနှစ်ကျော်ရှိပါပြီ။အိမ်ပြန်သွားရင်လည်းကျွန်မတို့နေခဲ့တဲ့အိမ်နေရာကိုမှတ်မိတော့မှာမဟုတ်ပါဘူး။ကျွန်မတို့မှာအိမ်တွေမပြောနဲ့ဝတ်ဖို့အဝတ်တော င်မရခဲ့ပါဘူး။
ကျွန်မတို့ရွာမှာဆိုအရှေ့ဘက်တန်းကအိမ်တွေတအိမ်မှမရှိတော့ပါဘူး။ကျွန် မတို့နေတဲ့အိမ်ဘက်မှာဆိုခြောက်ဆယ့်သုံးအိမ်သာရှိပါတယ် ခြောက်ဆယ့်သုံးဆောင်မှာဆို ခြောက်ဆယ့်နှစ်အိမ်ပါသွားပါတယ်။တအိမ်ထဲကျန်နေခဲ့တာဖြစ်ပြီး ကျန်ခြောက်ဆယ့်နှစ်အိမ်ကတော့မရှိတော့ပါဘူး။အိမ်တွေကိုဘော်ဒူစက်နဲ့ဖြိုလိုက်ပြီး အကောင်းတွေကိုယူသွားပါတယ်။အိမ်တွေကမရှိတော့ပါဘူး။ကျွန်မတို့ရွာမှာပဲမရှိတာမဟုတ်ပါဘူး။ဘေးနားကရွာဟောင်းတို့ရွာသစ်တွေမှာလည်းမရှိတော့ပါဘူး။
ကျွန်မတို့ဘက်မှာဆိုဘုန်းကြီးတွေမှာသံနဲ့ပြုလုပ်ထားတဲ့တံခါးတွေတောင်မရှိတော့ပါဘူး။စိုးရိမ်နေတာကတော့ ထမင်းငတ်မှာကိုပဲစိုးရိမ်နေတာပါ။ တိုက်ပွဲတွေတော့အဲဒီလောက်ကြောက် ရွံ့မှုမရှိတော့ပါဘူး။ ဖြစ်ရင်လည်းဖြစ်ပါစေတော့။ထမင်းငတ်မှာကိုပဲကျွန်မတို့ကကြောက်ပါတယ်။ရောက်တုန်းကဆိုဘာတခုမှမဝေဖန်နိုင်ပါဘူး။
သားတယောက်ရှိတာလည်းအမျိုးသားဆီပါသွားပါတယ်။သားကိုချစ်တဲ့စိတ်နဲ့မဝတ်နိုင်မစားနိုင်။ကိုယ့်မှာလည်းစားဖို့သောက်ဖို့ကလည်းမပါဘူး။ဘာမှလုပ် စားမတတ်ဘူး။ကယ်ဆယ်ရေးတွေပေးမှစားရတယ်။ဒီတော့ဆန်ကုန်သွားရင်ဝယ်ချက်ဖို့ကငွေမရှိ။အဲဒီလိုအခက်အ ခဲတွေတော်တော်ကြုံခဲ့ရပါတယ်။ထမ င်းချက်ရင် ဟင်းချက်ဖို့မရှိ။အဲဒီလိုအခက်အခဲတွေတော်တော်ကြုံခဲ့ရပါတယ်။
ကျွန်မကပိုပြီးစိတ်ဒဏ်ရာရပါတယ်။ မိသားစုကဟိုမှာတယောက်၊ ဒီမှာတယောက်။ ဖုန်းအဆက်အသွယ်လည်းမရပါဘူး။ တခါတလေကျရင် စိတ်တွေကစားလို့မပျော်။ အိပ်လို့လည်းမပျော်ဖြစ်နေပါတယ်။ စိတ်တွေတော်တော်လေးဒဏ်ရာရနေတာပါ။ ညကိုးနာရီဆိုတာနဲ့ဘယ်မှမသွားရပါဘူး။ မြို့ထဲတွေဆိုသွားရပြီး။မသွားလာရတဲ့နေရာတွေလည်းရှိပါတယ်။ ဆတ်ရိုးကျတံတားဘက်တွေကိုလဲမသွားရတော့ပါဘူး။ တလမှာတခါလာစစ်ဆေးပါတယ်။
ဒီမှာဘာဖြစ်နေဆိုတာဘယ်သူမှမသိလို့ အဆက်သွယ်တွေလည်းတော်တော်မရပါဘူး။
တခါတလေကျရင် အိပ်မပျော်ဘဲဖြစ်နေပြီ။ ဒီကိစ္စ၊ ဒီပြဿနာတွေကဘယ် တော့မှပြီးဆုံးမလဲဆိုပြီးစိတ်တွေပေါ်လာပါတယ်။
စားရေးသောက်ရေးတွေကို စဉ်းစားရတာကတမျိုး၊ သားသမီးတွေဘယ်လိုရှိနေမလဲဆိုတာစဥ်းစားရတာတမျိုး။ပြီးတော့မကျန်းရေးမမားရေးဖြစ်လာရင် ပိုက်ဆံတွက်တွေးပူရတာတမျိုး။ အဲဒီလိုတွေအမျိုးမျိုးအဖုံဖုံစဉ်းစားရပါသေးတယ်။”
